Wedstrijden werden niet alleen gewonnen, maar vaak ook gecontroleerd uitgespeeld. Soms met goed voetbal, soms wat zakelijker, maar eigenlijk altijd zonder echt in de problemen te komen. Waar andere ploegen punten verspeelden, bleef Diek 9 leveren. Geen gekke uitslagen tegen, weinig gedoe, gewoon elke week drie punten bijschrijven.

Richting het einde van het seizoen werd het steeds duidelijker hoe de verhoudingen lagen. De uitwedstrijd tegen EFC in Ermelo, de nummer twee, was daarin de logische testcase. Niet alleen qua stand, maar ook om te laten zien dat het verschil er daadwerkelijk was.

Die wedstrijd werd precies zo gespeeld als je hoopt op zo’n moment. Compact waar het moest, druk op de juiste momenten en efficiënt voor de goal. De 0-1 gaf controle, daarna werd het spel verder dichtgezet en loerde het team op de ruimtes. Met de 0-2 en later de 0-3 was het duel eigenlijk vroegtijdig beslist. Het werd volwassen uitgespeeld, zonder dat het nog echt spannend werd.

Met die overwinning werd het ook officieel. Zestien wedstrijden, zestien keer winst, 48 punten. Dat zegt genoeg. Over een heel seizoen gezien gewoon de beste ploeg, zonder fases waarin het echt wankelde.

Na het laatste fluitsignaal kwam de ontlading, maar die bleef redelijk binnen de perken. In de kleedkamer werd het al wat losser, muziek aan, eerste biertjes open. Iedereen wist: dit was nog maar het begin van de dag.

De rondrit door het dorp maakte het plaatje compleet. Met elkaar op de kar, beetje zwaaien, beetje schreeuwen, en langzaam begon het besef echt binnen te komen. Maar eerlijk is eerlijk: de echte viering moest toen nog beginnen.

Terug op de club ging het tempo omhoog. Wat begon met “even eentje” liep vrij snel uit de hand. Kratten gingen open, glazen bleven niet lang vol en de muziek werd steeds harder gezet. Groepjes ontstonden, verhalen werden groter en wedstrijden die al gewonnen waren, werden nog net even mooier verteld.

Op een gegeven moment liep alles door elkaar heen. Spelers, andere teams, mensen van de club — iedereen stond door elkaar, en niemand had nog echt door hoe laat het was. Er werd gezongen en gedanst. Precies zoals zo’n kampioenschap gevierd hoort te worden.

Als je het seizoen terugkijkt, zie je een ploeg die het voetbaltechnisch gewoon goed voor elkaar had. Maar zo’n afsluiting op de club laat ook zien wat erachter zit: een groep die niet alleen kan winnen, maar het ook goed kan vieren.
En misschien maakt juist die combinatie dit seizoen zo sterk. Op het veld dominant, daarbuiten geen stap terug. Precies zoals Diek 9 het dit jaar heeft aangepakt.

Van harte gefeliciteerd met dit terechte kampioenschap!